و شكار قطعيّا ممنوع است ، چون به رعايت اين حكم را چهارپايان نيز تابع و مجبورند ، حيواناتى كه در داخل حرم شريف هستند از يكديگر خوف و نفرت ندارند . اگر سگى از عقب آهويى برود و آن آهو موفّق به دخول حدود حرم اللّه گردد ، كلب از تعاقب آهو فارغ مىشود و منتظر خروج او به خارج حرم مىگردد ، و اگر كلب نيز به ارض حرم داخل شود همراه آهو سير و مشى نموده و از ايصال ضرر و خسارت تحاشى مىكند . كسانى كه از بنى بشر به داخل حدود حرم اللّه پاى گذارند آنها را در داخل حرم اللّه مؤاخذه نكنند . چون اين حكم در اوايل دور اسلاميه و حتى در ايام جاهليّه نيز مرعّى الاجرا بود ، هركس يك گناه بسيار بزرگى يا آنكه قتل نفسى را مرتكب مىشد براى اينكه از حكومت و يا ورّاث مقتول ايمن بماند به حدود مسجد الحرام دخالت كرده و از خوف و هراس خلاص مىشد . نظم هيچ نبى هيچ ولى هم نبود * كُونه بر اين در رخ امّيد سود هادى ره نيست بجز لطف دوست * كامدنت را طلب از نزد اوست تا نزند سر ز چمن نوگلى * نغمه سرايى نكند بلبلى حيوانات يكديگر را سهل است از چيزهائى هم كه بنى بشر را مضرّ است احتراز مىكنند . در روزهاى منا كه ايّام رمى جمرات است اقسام مورچه و مگس با طعمه‌اى كه سرباز گذاشته شود هجوم و تلويث نمىكنند غير از عسل و شيره هر طعامى را كه پيدا كنند دور او را احاطه كرده داخل او نمىروند . حجّاج هرقدر زياد شود سنگهاى جمراتى كه مىاندازند زياد نمىشود . از هزاران سال رمى جمرات معلوم است اين سنگ جمرات را هر سال ششصد هزار ( 000 خ 600 ) نفس مىاندازد و هريك از اينها هفتاد پارچه سنگ مىاندازند . با همه اينها در نزد جمرات زيادتر از آنكه هر سال انداخته مىشود سنگى ديگر جمع نمىشود . اگر مواقعى كه جمرات در آنجاها است مجراى سيل باشد و يا محلّى باشد كه باد شديد در آنجا بوزد مىتوانستيم بگوئيم جمراتى را كه حجاج رمى مىكنند